Vertrouwen en loslaten

- Homepage - - Counselling - - Kindercoach - - Jongerencoach - - Coaching - - Mentorschap - - Rouw- en verliesbegeleiding - - Stervensbegeleiding - - Achtergrondinformatie - - contact - - Gastenboek -


Stervensbegeleiding

 

De dood is onontkoombaar. Voor ons allemaal.

Soms komt de dood als een vriend, als op iemand op wie hoopvol gewacht wordt. Om een einde te maken aan pijn, angst en wanhoop. Om verder ondraaglijk lijden te voorkomen. Om een onafwendbaar ziekteproces een halt toe te roepen.

De dreiging van de dood door een ziekte is als een vijandige overname. Een brute overval die je ademloos en in afschuw achterlaat. Je hebt geen verweer en er is geen sprake van overgave.

 

Soms komt de dood stilletjes en onverwacht. Dan is er geen tijd om afscheid te nemen en terug te kijken.

Voor wie geen keuze heeft over het tijdstip van zijn of haar dood; neem tijdig de ruimte om er over na te denken in het hier en nu, over leven en over sterven. Doe dat alleen of met geliefden, met vrienden of met iemand die je vertrouwt vanuit diens professie.

Voor wie de keuze wel kan maken; neem tijdig de ruimte....... voor jezelf. Voor die ander. Voor die vele anderen die je achterlaat.

 

"Je kunt je leven lang onopgemerkt zijn. Een klein leven. Stil en vol kleine wonderen en zachte vreugdes. Geen grote daden, waar de krant van vol staat; geen boek; geen film. Geen mens kent je, dan hen die jou lief zijn, geen spotlicht beschijnt je en geen billboard schreeuwt je naam. Maar de sterren zien je en de wind zingt je naam. De aarde draagt je en het water streelt je. Op het pad is ruimte voor jou en in de tijd der dingen is plaats voor jou".

 

Op de dag dat A. stierf, lazen we het wandelliedje van Frodo; “..want om de bocht wacht ons misschien, een weg, een pad, nog nooit gezien…”.

Deze dame stierf, met mijn hand in de hare en in mijn tederste herinnering aan dat moment: een glimlach om haar lippen. In mijn hart weet ik dat ze stierf in de volle zekerheid en het vertrouwen dat ze geliefd was en dat de liefde niet ophield omdat zij de bocht om ging.

Als er iets is dat wij elkaar kunnen geven, een laatste geschenk, dan is het dat.

Te weten dat liefde blijft. Dat er van je gehouden wordt, gehouden is en dat het houden van niet stopt als je sterft.

 

Mogen we het leven bewust omarmen, de dood in liefde tegemoet treden en los durven laten in het vertrouwen dat er ergens, een plaats is en een tijd waarin er naar ons wordt uitgekeken.